Nocny motyl to książka oparta na niepublikowanych pamiętnikach Alicji Lewental, córki słynnego wydawcy, prowadzonych w latach 1895–1902. Na podstawie osobistych zapisków młodej Warszawianki autorka rekonstruuje historię rodziny Lewentalów oraz realia stolicy przełomu XIX i XX wieku.

Losy Alicji – Polki pochodzącej z zasymilowanej rodziny żydowskiej i wychowanej w wierze katolickiej – stają się punktem wyjścia do opowieści o przemianach społecznych i poszukiwaniu własnej tożsamości. Bohaterka czuje się gdzieś „pomiędzy”. Jej zapiski są pełne skrajnych emocji – od nadziei po rozpacz, od euforii do rozczarowanie. Jednak świadectwo Alicji wykraczało poza introspekcję i oczekiwania wobec kobiet z jej klasy społecznej – są także zapisem barwnego życia literackiego i kulturalnego ówczesnej Warszawy.

Karen Auerbach łączy mikrohistorię rodziny Alicji Lewental z szerszym kontekstem społecznym, aby w poruszający sposób i z wielką empatią opisać potrzebę akceptacji, która drzemie w każdej i każdym z nas.

Hołd wobec odważnych kobiet, które łamały stereotypy i żyły pomiędzy oczekiwaniami i szufladkami swoich czasów. „Dopóki kultura wokół nas ciągle gnębi tych, którzy nie naginają się do większości, to każdy gest niezgody jest odsłonięciem się. Jak coming out” - piszą autorki. Wybrały 16 osób bohaterskich, które miały odwagę się odsłonić. Wśród nich są tak znane jak: Frida Kahlo, Virginia Woolf, Maria Komornicka/Piotr Włast, Tove Jansson czy Susan Sontag, jak i te których nazwiska nie są powszechnie rozpoznawane: urodzona w 1900 roku w Bursztynie na terenie dzisiejszej Ukrainy, tworząca w jidysz i po polsku pisarka Debora Vogel czy amerykańska malarka i feministka Judith Waterman. W książce występują także: Chantal Akerman, Natalie Clifford Barney, Claude Cahun i Marcel Moore, Barbara Hammer, Marsha P. Johnson, Lee Miller, Adrienne Rich i Chawa Złoczewer/Eva Kotchever/Eve Adams.

20 frontów, 7 języków, 3 dzieci i tylko 43 lata. Tak można w liczbach opisać bohaterkę i zarazem autorkę książki. To pełna emocji historia dziennikarki CNN, w której życie rodzinne – córki, matki i żony – przeplata się z zawodowym upływającym w krajach ogarniętych wojną i kryzysami humanitarnymi.

Opowieść autofikcyjna, w której autorka wciela się w bohaterkę książki. Los bohaterki i autorki są tożsame, inne postacie i sytuacje opisane w książce są wymyślone. Życie bohaterki – dziś czterdziestoletniej kobiety – wyznaczało ciągłe mierzenie się z własnym wyglądem zniekształconym przez wadę wrodzoną, jaką jest rozszczep podniebienia. Polega ona na tym, że dziecko rodzi się ze zdeformowanym (rozdartym) podniebieniem i nosem, bo na jakimś etapie rozwoju tkanki się rozszczepiają. Po urodzeniu grozi to noworodkowi śmiercią przez zachłyśnięcie przy karmieniu. Konieczne jest odbycie cyklu operacji, które sprawią, że przełykanie nie będzie ryzykiem, zszyją to rozszczepienie. Dziś można już we wczesnym etapie zrobić dziecku operację plastyczną, bohaterka na swoją czekała do 15 roku życia – i okazała się zupełnie nieudana. Potem przeszła jeszcze dwie operacje – jedna była relatywnie udana, kolejna nie zmieniła prawie nic.

To doświadczenie wpłynęło na życie bohaterki na wiele sposobów, ten oczywisty to: operacje, czas spędzany w szpitalu z ludźmi bardzo okaleczonymi poparzeniami, wypadkami, fizyczny ból, rehabilitacje, uczenie się mówienia. Psychicznie i społecznie jedną z głównych osi życia autorki/bohaterki do dziś jest poczucie bycia oszpeconą, zniekształconą, naznaczoną czymś niemożliwym do ukrycia przed światem. Wykształciło to w niej silną tęsknotę za pięknem, za byciem piękną. Piękno fizyczne stało się fetyszem bohaterki, wyobrażała sobie, że kiedy wreszcie będzie piękna, będzie wreszcie bezpieczna, spokojna, będzie kochana i pożądana przez mężczyznę. Z tym łączy się to, jak na różne sposoby bohaterka próbowała zasłużyć na miłość. Autorka w książce próbuje odpowiedzieć na dręczące ją pytania: „Czy powinnam być wdzięczna każdemu mężczyźnie, który jest mną zainteresowany? Czy wyczuwać w tym podstęp? Jak wygląd łączy się z tożsamością?”.

Biografia meksykańskiej reporterki i pisarki o polskich królewskich korzeniach – Eleny Poniatowskiej. Elena Poniatowska to meksykańska pisarka stawiana w jednym rzędzie z Márquezem, Llosą i Fuentesem. Wywodzi się z królewskiego rodu Poniatowskich. Laureatka Nagrody Cervantesa nazywanej hispanojęzycznym Noblem.

„Glossy” to więcej niż historia magazynu „Vogue”. To wciągająca opowieść o namiętności i władzy, wielkich fortunach, o sukcesach i skandalach, o projektantach i modzie – tej z wybiegów i tej zza kulis, o słynnych fotografach i autorach, a przede wszystkim o charyzmatycznych kobietach (i kilku mężczyznach), które stały i stoją na czele magazynu. Historia „Vogue'a” liczy 129 lat, zahacza o trzy stulecia i dwie wojny światowe. Bez względu na sytuację magazyn zawsze reagował na bieżące wydarzenia. Z zaangażowaniem i klasą. „Vogue” narodził się w Nowym Jorku, dziś wydawany jest w 32 krajach. Autorka w swojej książce skupia się na trzech pierwszych edycjach „Vogue'a” – amerykańskiej, brytyjskiej i francuskiej.

Zapiski codzienności prowadzone w latach 2019-2022. Opowieść otwiera pożar Katedry Notre Dame w Paryżu, a zamyka początek pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę. W tej dramatycznej klamrze zmieściły się notatki Andy Rottenberg z czasu pandemii, jej reakcje na próby upolitycznienia polskiej kultury, spostrzeżenia na temat rodzimego środowiska artystycznego. Dużo tu anegdot, opisów towarzyskich spotkań, wernisaży, premier i rautów. Ale to też opowieść o mierzeniu sie ze starością, o samotności, zmęczeniu ciała nękanego chorobami, tęsknocie za bliskimi, których już nie ma, emocjonalnch kryzysach.

Clara Törnvall odtwarza swoją drogę do diagnozy wysokofunkcjonującego autyzmu, którą dostała w wieku 42 lat. Poszukując przykładów autystek Törnvall, natrafia na: Emily Dickinson, Daryl Hannah, Simone Weil, Beatrix Potter, Elfride Jelinek, Gretę Thunberg.

To opowieść o słynnej pisarce Joan Didion, będącą dziś ikoną amerykańskiej popkultury i Nowego Dziennikarstwa, ale też o jej ukochanej Kalifornii i jej mieszkańcach, których losy opisywała w swoich książkach.

Słynny esej Virginii Woolf o potrzebie kobiety posiadania własnego miejsca, własnego pokoju, uzupełniony o portrety 10 współczesnych Polek: Edyty Bartosiewicz, Joanny Bator, Magdaleny Cieleckiej, Katarzyny Kasi, Katarzyny Kozyry, Małgorzaty Markiewicz, Aleksandry Waliszewskiej, Martyny Wojciechowskiej, Ewy Woydyłło i Aleksandry Zbroi. Autorkami tekstów są Sylwia Chutnik i Karolina Sulej.